De Indigo 2 droeg de codenaam „Fullhouse” en was bedoeld als een hoogwaardig werkstation met uitgebreide uitbreidingsmogelijkheden, waarbij de aanschafprijs, afhankelijk van configuratie, vaak ver boven de $100.000 USD uit kon komen. Hierdoor stond de Indigo 2 duidelijk boven de later datzelfde jaar uitgebrachte SGI Indy, die goedkoper en eenvoudiger geconfigureerd was.

Net als andere SGI-werkstations lag het gebruiksgebied van de Indigo 2 vooral in academische, grafische en commerciële omgevingen voor visualisatie, 3D-animatie, simulatie en wetenschappelijke toepassingen, niet in de gewone consumentenmarkt.

De Indigo 2 maakte gebruik van MIPS-architectuur-CPU’s en een EISA-bus plus een proprietaire GIO64-uitbreidingsbus voor extra hardware.

Afhankelijk van het model kon een Indigo 2 worden uitgerust met verschillende processors en prestaties:

MIPS R4000-serie (64-bit RISC-cpu’s) en de snellere R4400 modellen met snelheden variërend tot ca. 250 MHz.

Een zeldzamere POWER Indigo 2 configuratie met een R8000-chip, vooral gericht op floating-point-kracht.

De latere en krachtigste Indigo 2 Impact varianten gebruikten de R10000 processor.

Het werkstation kon afhankelijk van de configuratie tot honderden megabytes aan geheugen bevatten via tot twaalf SIMM-slots en verschillende grafische subsystemen ondersteunen (zoals XZ, Extreme of IMPACT graphics).

De blauw-groen (teal) was de kleur voor de basis Indigo 2-modellen. Daarnaast bestond er de eerder genoemde POWER Indigo 2 in teal-kleur met de R8000 cpu.

De Indigo 2-werkstations draaiden IRIX, SGI’s eigen Unix-variant, die uitgebreide ondersteuning bood voor grafische toepassingen en systeembeheer.

Vanwege de gespecialiseerde hardware en de Unix-omgeving vond deze machine zijn weg vooral in professionele omgevingen zoals technische ontwikkeling, animatiefilms, visualisatie-laboratoria en wetenschappelijke centra, niet in het consumenten- of thuismarktsegment.